Graceland...

Vali Meyers - een verhaal over dromen najagen...

 

 

 

 

Soms staan we te weinig stil bij de dingen die rondom ons gebeuren. Vele dingen lijken zomaar op ons pad geworpen.

Toevallig? Sommigen zeggen dat toeval niet bestaat! Raar dat er dan wel een woord voor bestaat. In een ver verleden

heb ik ooit nog een aantal jaar astrologie gevolgd. Heel boeiend en verrijkend om een betere kijk op jezelf te krijgen.

Ik ben er nog steeds van in de ban. Maar als er een zin is die blijft nazinderen is het wel deze zin die onze docente

steeds naar voor bracht: 'Je krijgt slechts die problemen/moeilijkheden/uitdagingen in je leven toe bedeeld, diegene die

je aan kunt!' Het heeft me weken lang tijd gekost om dit naar waarde te weten schatten.... En in dat opzicht wil ik jou

een verhaal vertellen. Een banaal verhaal over een speciale vrouw, Vali Myers! Over het kleine geloof die onmogelijke

zaken tot realiteit nopen...Over hoe (on)bereikbaar alles wel is, als je erin gelooft en als je er voor durft gaan! Springen!

 

 

Dit is een verhaal in wording. Het is iets wat me overkomen is iets meer dan tien jaar geleden. En het brandt nog steeds in me. En na al die jaren komt het in me op om het te delen met jou. Omdat het een uitzonderlijke samenloop van omstandigheden is die duidelijk maken dat sommige verhalen niet alleen gekoesterd moeten worden maar ook gedeeld… Misschien draagt dit verhaal wel bij tot jouw droom die je wilt verwezenlijken al lijkt die onhaalbaar…

Ik weet niet meer wanneer het was. Wel dat het meer dan 10 jaar geleden is. Vermoedelijk eind de jaren 90. Het was een regenachtige zondag namiddag. Ik was alleen thuis en had weinig om handen. Ik zapte de kijkbak zonder veel intenties doelloos rond. En plots stoot ik op Nederland, ik weet niet meer hoeveel, en daar was er een documentaire over een Australische dame Vali Myers. Een vrijgevochten jonge dame die klassieke dansen gevolgd had ‘down under’. En op jeugdige leeftijd besloot om te vertrekken naar het woelige na-oorlogse Europa. Daar moet je lef voor hebben. Wat bezielt haar? Geen idee, maar het intigreert me…

 

Ik kijk de documentaire geboeid uit. Het is een VPRO reportage van Ed Van Der Elsken. Hij vertelt haar verhaal. Een eigenaardig verhaal. Een Aussie meisje trekt de oceaan over op zoek naar het avontuur. Ze komt in Parijs terecht. Zonder hebben en houwen. Ze leeft op de straat, ze danst , ze leert mensen kennen ‘on the left bank’ ,de regio van Saint Germain des Près. Ze geniet, ze zwalpt, ze leert mensen kennen, niet zomaar mensen: Jean Cocteau,… Mister Opium,… zonder geld en met een kleine hunker naar genotsmiddelen ervaart ze vermoedelijk (ik wil geen waarde oordeel vellen) de neerwaartse vicieuse cirkel naar pure ellende. En ondertussen houdt de kunst haar recht, ze begint te tekenen … En dat blijkt naast haar danstalent een springplank.

Wat drijft een mens, die gedoemd is tot die neerwaartse spiraal, om net die beslissing te nemen die de cirkel doorbreekt? Geen idee. Maar het boeit me steeds meer. Dit is een straffe madam. In de reportage verkiest ze Parijs te verlaten en trekt ze richting Italië. Vermoedelijk op de vlucht voor de duivel Opium en stilletjes in de hoop om in een natuurlijke Oase de rust te vinden waar ze op zoek naar was. Maar niet zomaar een ‘resort’. Het blijkt een onbereikbaar stukje paradijs te zijn waar Vali haar thuis vindt midden in een omgeving met heel veel dieren. Haar liefde voor veel te veel dieren is charmant en raakt me.

In de documentaire vertelt en toont ze haar keuze. Ik sta versteld. In haar oase schittert ze. En ja zelfs als ze met een aangelande zowaar heel bedekt de liefde bedrijft naar voorbeeld van een kopulerend kikkerpaar dan weet ik het wel. Het is verdorie zondag namiddag en ik blijf verweesd achter.

 

Wat was dat? Jammer ik heb het niet opgenomen en ik wil mijn warm gevoel over deze toch wel speciale dame delen met mensen. Maar ik heb niets meer. Ik kan het zelfs niet tonen aan iemand. Ik kan enkel vertellen maar besef meteen dat woorden nooit kunnen verhalen welk moment ik heb meegemaakt…

Ik slaap, ik laat dagen voorbij gaan, ik droom,… maar Vali laat me niet los.

 

Wie is toch die misterieuze dame? Ik besluit om niet bij de pakken te blijven zitten en wat meer informatie over haar op te zoeken. In deze moderne tijden kan het toch niet zo moeilijk zijn om nogmaals die reportage te zien? Wat in eerste instantie een ‘net gemist’ opdracht lijkt, blijkt te zullen uitgroeien tot een ware queste: ‘Mijn Vali Myers’-verhaal.

 

Ik stuur een mailtje naar de VPRO met de vraag als het programma al dan niet nog eens her-uitzenden. Ik verwacht geen antwoord want ik weet hoe doorsnee mijn vraag wel is. Ondertussen ga ik op zoek naar de enige sleutel die ik in handen heb: Ed Van der Elsken. (voor de meerwaardezoeker: klik hier) Ed blijkt een belangrijke Nederlandse fotograaf/cineast te zijn geweest. Zijn eerste fotoboek draait om 'verloren jongeren' in Parijs. Vali blijkt een belangrijke hoofdrol te spelen in dit mooi fotoboek. Het is misschien een schrale troost maar ik ga alvast voor het boek. Het boek koester ik nog altijd. Het is een mooi verhaal van street-kids in de jaren stillekes, maar dat reflelcteert misschien wel een beetje naar mijn eigen ervaringen op het 'kerkeplein in Don Bosco Torhout', waar we met onze bende de buurt onveilig maakten... Al waren de inzet en de middelen mischien iets bescheidener. Het boek betovert me en ik raak steeds verder in de ban van die Madam!

 

Weken gaan voorbij en plots krijg ik een mailje van de VPRO. Ze hebben geen intenties om de documentaire opnieuw uit te zenden wegens te controversieel. Maar ik kan me wenden tot Anneke Hilhorst, de laatste partner van Ed. Anneke beheert het werk van Ed die overleden is in 1990. Dit is een nieuwe sleutel die me dichterbij kan brengen. Niet tegenstaande mijn gereserveerdheid, wie ben ik in godsnaam om in te breken in een geschiedenis waar ik geen aanspraak kan op heb. Enkel met de melding: 'de documentaire heeft me geraakt' moet ik het doen... VPRO als referentie, stuur ik een mail naar Anneke. Ik zwoeg en zweet om de juiste woorden bij elkaar te krijgen. Send!

 

Ik verwacht geen antwoord maar krijg onverwacht snel een tegenberichtje. De documentaire is beschikbaar via Open Studio. Het is een onderdeel van het complete werk van Ed Van Der Elsken gebundeld op 2 DVD's. Een mooie kans om mijn queste verder te zetten. Anneke vraagt wat me vanwaar mijn interesse in de DVD, want ze is van de overtuiging dat ik een EVDE liefhebber ben die op zoek is naar materiaal van haar partner. Ik vertel haar schoorvoetend dat de kortfilm 'Death in Port Jackson' me van mijn zoeken blies en ik de documentaire op de VPRO maar half gezien had en die nog eens op nieuw wilde bekijken... (mensen die die kortfilm willen zien: ik leen je graag de DVD uit, laat maar weten en laat jezelf overweldigen)

 

Ik bestel en ik krijg de DVD's thuis bezorgd. Samen met de kattebel: 'Als het je om Vali te doen is, laat maar weten. Ik bezorg je de gegevens en dan kan je zelf contact met haar nemen...' De DVD bekijk ik keer op keer... Ik dompel me onder in haar leefwereld en tegelijkretijd komen duizend en een vragen naar boven. Dit is wel een heel speciale dame. Ik speur het internet af. Ze intrigeert me. Godverdomme waarom niet? Anneke geeft me het adres van Vali. Ik twijfel wekenlang. Wat moet ik in godsnaam tegen zo iemand zeggen? Ondertussen ben ik me nog totaal niet bewust van het feit dat Vali ook heel wat contacten heeft in het muziek-milieu: Donovan, Debby Harry, Patti Smith,... Misschien best. Ik weet ondertussen dat Vali na haar Parijse Periode zich terug getrokken heeft in een Oase in Positano in Italië. En dat ze bij wijze van broodwinning zo nu en dan naar New York reist om haar werk te verpatsen aan de Beau Monde (check it out, en je zult verbaast zijn waar haar werk allemaal zit).

 

Haar werk fascineert me uitermate. Het is zowel donker als hoopgevend. Vele werken vragen jarenlang tijd om te voltooien en zijn met zo'n intense overgave gemaakt dat ze, niettegenstaande hun extravagant en dwingend karakter, iets loswekken in me wat ik nog nooit ervaren heb. Het vraagt inspanningen maar ik raak er niet op uit gekeken. Ik heb haar adres in Positano en waag me eraan een briefje te schrijven. Nooit is het bij me op gekomen om mijn brieven aan Vali te bewaren. Jammer.Maar toen verkeerde ik in de waanzin dat ik nooit antwoorden zo krijgen...

 

wordt vervolgd...